Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Jimi Hendrix Experience - Bold as Love


Το τι είναι ταλέντο δεν είναι και πολύ εξακριβωμένο. Στην τέχνη, γενικά, μπορεί να είναι η δυνατότητα έκφρασης εικόνων, σκέψεων και συναισθημάτων. Αλλά πάλι είναι μια εικασία αυτό και στην καλύτερη περίπτωση αφορά συγκεκριμένο αριθμό καλλιτεχνών και όχι όλους. Αλλά ίσως, πιο εύστοχη προσέγγιση θα μπορούσε να είναι η μετατροπή της αδυναμίας, σε οποιοδήποτε εργαλείο που μπορεί να χειριστεί ο κατέχων το ταλέντο. 
Δεν είναι λίγες οι φορές που  ένας καλλιτέχνης μοιάζει περισσότερο με κάποιον αυτιστικό,  παρά  με ροκ σταρ και συνήθως αυτός είναι ο πραγματικός αστέρας.  Ο Jimi Hendrix ήταν  γνωστός για τον φόβο απέναντι στο κοινό, έπαιζε στην αρχή με την πλάτη στο κοινό. Αλλά είχε και αδυναμία να εκφράσει τα συναισθήματά του, πράγμα που αφορά μεγάλο μέρος του αντρικού πληθυσμού. Αλλά αυτήν την αδυναμία του, την μετουσίωνε σε δημιουργία των τραγουδιών. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Bold as Love, το τελευταίο τραγούδι του δεύτερου άλμπουμ των Jimi Hendrix Experience, του Axis: Bold as Love του 1967. 
Το λυρικό μέρος του παραπέμπει σε μια ζωγραφική παλέτα.  Η αδυναμία του Hendrix να χρησιμοποιεί περιγραφικούς λεκτικούς όρους για την μουσική, τον ώθησε στην χρήση λέξεων, που περιγράφουν χρώματα. Δεν ήταν λίγες φορές, που για να περιγράψει κάποια  μουσική φόρμα χρησιμοποιούσε ονομασίες χρωμάτων.  Ίδια δυσκολία είχε και στο περιγράψει τα συναισθήματα του και η χρήση των χρωματικών ονομασιών ήταν πιο κατάλληλη λύση. Όπως περιγράφεται  από τους φίλους και συνεργάτες του, ήταν πολύ συναισθηματική προσωπικότητα και αυτό είχε σαν συνέπεια την πολύχρωμη του έκφραση στην μουσική του, αλλά κυρίως στον λυρισμό του.
Ο  Harry Shapiro αναφέρει χαρακτηριστικά ότι, η ηχογράφηση του ήταν μια μάχη των παθών, με μόνη στρατηγική τα χρώματα. Και συνεχίζει «Το συμπέρασμα  είναι ότι η αγάπη έρχεται σε πολλές αποχρώσεις, η αγάπη είναι σκληρή δουλειά και οι συμμετέχοντες αποδέχονται με θάρρος την δέσμευση  ». Ο  Denise Sullivan συμπληρώνει ότι,  πρόκειται για τραγούδι ουράνιο τόξο, μια δήλωση αγάπης με όλα τα χρώματα. Κάποιες άλλες ερμηνείες λένε για τις πολλές αποχρώσεις των ανθρώπων. Ο στίχος "My Yellow is this case is Not so Mellow" παραπέμπει στο τραγούδι του Donovan, το "Mellow Yellow" και εξηγεί την αδυναμία του να εκφραστεί με συμβατικό τρόπο. 
Φυσικά και το μουσικό μέρος βρίθει από πρωτότυπους και πειραματικούς χειρισμούς του  Eddie Kramer, στην παραγωγή του τραγουδιού. Τα  arpeggios του κιθαρίστα, μαζί το σόλο παίζονται ταυτόχρονα δημιουργώντας έναν "διαστημικό" ήχο. Ουσιαστικά το τραγούδι αποτελεί την επιτομή της άψογης συνεργασίας τεχνικής και συναισθήματος. Αν και μουσική ήταν αυθόρμητη χρειάστηκαν 27 λήψεις για πάρει την τελική του μορφή. 
Jacek Maniakowski


Booker T. Jones - Sound the Alarm


Η μουσική είναι το καλύτερο αντιγηραντικό και οι άνθρωποι που πραγματικά την αγαπάνε, απλά …. πεθαίνουν νέοι, όσο χρονών και να είναι. Σίγουρα, όταν ακούς έναν σχεδόν 70 -χρονο και με 51 χρόνια υπηρεσίας στην μουσική, να βγάζει νέο άλμπουμ, υποψιάζεσαι κάποιο νέο θαύμα της ιατρικής. Αλλά, όταν ακούς τις πρώτες νότες καταλαβαίνεις ότι, το θαύμα αυτό δεν είναι παρά η πίστη στην δύναμη της μουσική και η έκφραση μέσω αυτής.

Ο γεννημένος στο Memphis τουTennessee το 1944, ο Booker T. Jones ή Booker Taliaferro Washington όπως είναι πλήρες το όνομά του, από πολύ μικρός έδειξε το ταλέντο του. Μεγάλωσε στον αριθμό 666 της Edith Ave του Memphis και φρόντισε να μάθει να παίζει, σχεδόν ότι όργανο βγάζει ήχο, από όμποε και σαξόφωνο ως εκκλησιαστικό όργανο. Μόλις στα 18, το 1962 γνώρισε τεράστια επιτυχία με ένα μουσικό κομμάτι που έγινε κλασικό, το Green Onions. Μέσα στον μισό αιώνα της μουσική του δημιουργίας, έχει ασχοληθεί με την μουσική απ’ όλες τις θέσεις, συνθέτης, παραγωγός, μάνατζερ.

Αν και η δισκογραφία του είναι σχετικά μικρή, μόλις 10 άλμπουμ, έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς μουσικούς. Για την συνολική του προσφορά βραβεύτηκε το 2007 με βραβείο Grammy, αλλά και το 2012, το άλμπουμ του, το The Road from Memphis, στα 54th Grammy Awards, βραβεύτηκε σαν Best Pop Instrumental Album, κάνοντας 4 συνολικά τα βραβεία του. Το 2013, στις 25 Ιουνίου κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ, το Sound the Alarm, αποδεικνύοντας πως η διάθεση για μουσική δημιουργία δεν στέρεψε.

`Με το νέο του άλμπουμ επιστρέφει στην Stax Records, με την οποία ξεκίνησε την μουσική του σταδιοδρομία. Έχει αρκετούς guest, μεταξύ αυτών οι Gary Clark, Jr., Estelle, Anthony Hamilton και Vintage Trouble. Εκτός από μία σύνθεση, όλες είναι συνδημιουργίες με τους Bobby Ross Avila και Issiah Avila.

Το άλμπουμ ξεκινάει με το “Sound the Alarm” (featuring Mayer Hawthorne), ένα άκρως ερωτικό-χορευτικό κομμάτι, με ψήγματα του παρελθόντος, αλλά μια πολύ δυνατή νέα πνοή. Το δεύτερο “All Over the Place” (featuring Luke James), μας γυρίζει στο παρελθόν, αλλά αποδεικνύοντας πως η καθαρή soul παραμένει αγέραστη. Τα πνευστά έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Το “Fun” ακολουθεί, ακριβώς όπως είναι και ο τίτλος του, υπενθυμίζει στον ακροατή γιατί το άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσα στο καλοκαίρι, ιδανική επιλογή για έναν dj να ξεσηκώσει κόσμο να χορέψει. Το “Broken Heart” (featuring Jay James) ρίχνει τους τόνους κινούμενο σε ασφαλή πλαίσια ενός soul ερωτικού τραγουδιού.

Το επόμενο “Feel Good” αλλάζει εποχή, σαν τον dr Who, φέρνοντας μας σε σημερινά beat και βάζοντας σταγόνες acid jazz. Αποτέλεσμα να βγαίνει ένας νέος ήχος, είναι το πρώτο instrumental του δίσκου. Το πρώτο μισό κλείνει με μια ακόμα μπαλάντα, το “Gently”, μάλλον μέτρια θα την χαρακτήριζα. Το “Austin City Blues” (featuring Gary Clark, Jr.) δείχνει την μουσική του εμπειρία, με λίγες νότες και λιτή μουσική πλάτη δημιουργεί ένα καταπληκτικό μουσικό κομμάτι, το δεύτερο instrumental του δίσκου. Αν και μου θυμίζει κάτι, με μεγάλη επιτυχία ανακατεύει μουσικά είδη. Το “Can’t Wait” (featuring Estelle) ξεκινάει με χορωδία και με ένα απαλό beat ξανά μας φέρνει στο σήμερα με τα γυναικεία φωνητικά να είναι η βάση του τραγουδιού.

Το “66 Impala” (featuring Sheila E., Poncho Sanchez), συνεχίζει στα απλά beat, με την μουσική να σε μεταφέρει κάπου στην Καραϊβική ή σε κάποια ελληνική παραλία. Το τρίτο ορχηστρικό κομμάτι έχει σαν βάση τα κρουστά και με ανδρική χορωδία να δίνει έναν άλλο τόνο στο τραγούδι. Το “Watch You Sleeping” (featuring Kori Withers), μπαλάντα που μάλλον περνάει αδιάφορα, με μόνο το αντρικό-γυναικείο ντουέτο φωνητικών να κρατάει κάποιο ενδιαφέρον.

Το προτελευταίο “Your Love Is No Love” (featuring Vintage Trouble) ένα ακόμα αργόσυρτο ερωτικό τραγούδι, με το διακριτικό σόλο να ξεχωρίζει. Και το άλμπουμ κλείνει με την μοναδική αποκλειστική σύνθεση του Booker T. Jones, το “Father Son Blues” (featuring Ted Jones). Το τέταρτο ορχηστρικό μας θυμίζει πόσο μεγάλος μουσικός είναι.

Το πιο καθαρά rythm’n'blues δημιούργημα του σε αυτό τον δίσκο, λίγες σταγόνες soul, απλά λειτουργούν σαν μουσικό μπαχαρικό στην “μπλουζιά” . Το σόλο είναι απλά καταπληκτικό. Σαν σύνολο, το άλμπουμ, όχι μόνο δεν κουράζει, αλλά ακούγεται, χορεύεται, ερωτεύεται. Θυμίζει τις μουσικές ρίζες της σύγχρονης μουσικής, αλλά δεν σνομπάρει το παρόν.

Φρέσκος, παρ’ όλα τα 69 του χρόνια κάνει μάθημα μουσικής λιτότητας, μέσα από καλοκαιρινούς του ήχους.

Jacek Maniakowski