Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Ο Rory Gallagher στη Θεσσαλονίκη (14-9-1981)


 Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 1981. Μια ημερομηνία που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
    Ήμουν ακόμη στις αρχές της εφηβείας μου, αλλά το μικρόβιο του rock'n'roll είχε ήδη μπει για τα καλά στο αίμα μου, στην καρδιά μου και στο μυαλό μου. Ήταν εκείνες οι εποχές, που οι νέοι, ήταν χωρισμένοι σε ροκάδες, πανκιά, μεταλάδες, ποπάδες, νιουγειβάδες και ντισκόβιους. Οι αντεγκλήσεις και οι καυγάδες μεταξύ μας, σχεδόν καθημερινές, για την ποιότητα ή το μύνημα που περνούσε η μουσική που άκουγε ο καθένας.
    Υπήρχαν όμως κάποιοι καλλιτέχνες, από διάφορα είδη μουσικής, που ήταν κοινά αποδεκτοί και δεν μπορούσε κανένας να πει κάτι άσχημο για αυτούς. Ένας από αυτούς ήταν και ο Rory Gallagher. Τον είχα ήδη μάθει, καθώς είχα ήδη στην κατοχή μου, σε βινύλιο, το Blueprint και το Top Priority και σε μια κασέτα το Stage Struck. Είχε ήδη γίνει ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης και κάθε πληροφορία που αλιεύαμε τότε από περιοδικά ή απλές φήμες, αληθινή ή όχι κάποιες φορές, την ρουφούσα κατ' ευθείαν στο μυαλό μου.
    Κάποια μέρα του Αυγούστου, του 1981, κι ενώ περπατούσα κάπου στην Εγνατία, έπεσε το μάτι μου σε κάτι αφίσες και αναγνώρισα αμέσως την γνωστή φιγούρα του Rory, αλλά λόγω απόστασης, δεν μπορούσα να διαβάσω τι έγραφε. Ένοιωσα όμως την καρδιά μου να χτυπά δυνατά και σχεδόν έτρεχα προς το μέρος τους. Δεν πίστευα στα μάτια μου!!!!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, έγραφε η αφίσα, έρχεται ο Rory Gallagher, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβρη!!

 


    Έμεινα αποσβολωμένος, δεν ξέρω για πόση ώρα, να την κοιτάω, με μια έκφραση μάλλον απόκοσμη και χαμένη, καθώς οι περαστικοί με κοιτούσαν λίγο περίεργα. Αφού συνήλθα, άρχισα να σκέφτομαι χιλιάδες πράγματα. Πότε θα έρθει, που θα γίνει, από που θα πάρω εισητήριο, τι ώρα...... Αυτές οι ερωτήσεις μου απαντήθηκαν βέβαια σε λίγες μέρες, όταν κυκλοφόρησαν τα φέιγ βολάν. Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, Παλαί ντε σπορ, ώρα 9μμ. 


        Μετά άρχισε η ατελείωτη προσμονή για την μεγάλη μέρα. Πολλοί απο εμάς, μετρούσαμε τις μέρες ανάποδα, όπως κάνουν οι φάνταροι: δέκα και σήμερα, εννιά και σήμερα...... Βέβαια, το εισητήριο το είχα προμηθευτεί από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας τους, αφού πρώτα είχα πρήξει τους εργαζόμενους στο Blow Up, καθώς περνούσα κάθε μέρα και ρωτούσα: ήρθαν? (αυτό βέβαια, είναι ένα εισητήριο από την συναυλία στην Αθήνα, καθώς το απόκομμα του δικού μου, παρότι το είχα κρατήσει, κάποια στιγμή χάθηκε κι ακόμα το κλαίω).

    Κάποια στιγμή, η μεγάλη μέρα έφτασε. Από το πρωί το μυαλό μου ήταν κολλημένο στην βραδυνή συναυλία. Στο σχολείο μετρούσα ανάποδα τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Νωρίς το απόγευμα, με δυο φίλους μου, συναντηθήκαμε στην Καμάρα και αρχίσαμε να περπατάμε προς το Παλαί. Μαζί με μας και πολύς ακόμα κόσμος. Όταν φτάσαμε δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Παρότι η ώρα ήταν μόνο 5:30, όλες οι σκάλες ήταν ασφυκτικά γεμάτες από τον κόσμο που περίμενε να ανοιξουν οι θύρες για να μπει. Μετά από κανά δίωρο, καταφέραμε να μπούμε κι εμείς μέσα. Βέβαια ούτε λόγος να κατέβουμε στην πλατεία, γιατί γινόταν χαμός, έτσι βρήκαμε κάποιες θέσεις στις κερκίδες και κάτσαμε.
    Είχε ήδη προηγηθεί, πριν από δυο μέρες, η συναυλία στην Αθήνα, όπου είχαμε μάθει για τα σοβαρά επεισόδια που έγιναν και το συζητούσαμε, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν μας ένοιαζε τίποτα. Όσο η ώρα πλησίαζε, ο κόσμος πλέον κρεμόταν σαν τσαμπιά από κάθε γωνιά και κάγκελο του γηπέδου, ενώ οι εκκλήσεις των ανθρώπων από τα μεγάφωνα για να μην είναι σχεδόν επάνω στη σκηνή, λόγω κινδύνου ηλεκτροπληξίας έπεφταν στο κενό.
    Ώρα 9 και 5, έσβησαν τα φώτα και ακούστηκε μια φωνή να λέει: "Κυρίες και κύριοι, υποδεχτείτε τον Rory Gallagher!!!". Αυτό που έγινε, δεν μπορώ να το συγκρίνω με τίποτα ανάλογο. Ένας καταιγιστικός Rory, σε ένα εκστασιασμένο κοινό να συνθέτουν μια εικόνα εξωπραγματική, που ακόμα και η πλούσια ελληνική γλώσσα φαντάζει πολύ φτωχή για να το περιγράψει. Με την Stratokaster του, που είχε από την αρχή της καριέρας του και δεν άλλαξε ποτέ, με την ακουστική του, ακόμα και με το μπάντζο του, έκανε όλο τον κόσμο να χοροπηδάει και να ουρλιάζει από αγαλλίαση, για περισσότερο απο 2,5 ώρες!!! Δυστυχώς, τα τεχνολογικά μέσα της εποχής δεν μου επιτρέπουν να παραθέσω κάποιο οπτικο-ακουστικό υλικό, αν και υπάρχει από τη συναυλία της Αθήνας, αλλά εδώ μιλάμε μόνο για αυτήν της Θεσσαλονίκης.
    Υπάρχουν ακόμα, μετά από 32-33 χρόνια, πολλές εικόνες από εκείνη τη βραδιά στο μυαλό μου. Θυμάμαι να λέει στα ελληνικά "γειά σου Θεσσαλονίκη", "ευχαριστώ" και στο τέλος κάθε τραγουδιού "εντάξει". Θυμάμαι που κάποια στιγμή έπεσαν από την οροφή του παλαί, εκατοντάδες μπαλόνια και όσα πήγαιναν προς τον Rory, τα κλωτσούσε με τακουνάκι ενώ έπαιζε. Θυμάμαι όταν έσπασε μια χορδή από την κιθάρα του, αλλά όπως είπαμε έπαιζε μόνο με την αγαπημένη του Strat, έτσι προτίμησε να αλλάξει τη σειρά των τραγουδιών και να παίξει δυο τραγούδια με την ακουστική, μέχρι να την αλλάξουν. Θυμάμαι πολλά, τόσο μακρινά, αλλά συγχρόνως τόσο έντονα χαραγμένα μέσα μου, σαν τατουάζ στην καρδιά μου. Ένοιωσα και νοιώθω, τόσο τυχερός που ήμουν κι εγώ ένας από τους τυχερούς "ευλογημένους", που βρέθηκαν εκείνο το βράδυ εκεί, άλλες φορές με ένα μικρό μειδίαμα ικανοποίησης κι άλλες με μια αίσθηση απογοήτευσης, για εκείνες τις υπέροχες, χρυσές, αξέχαστες και κυρίως αγνές εποχές, που δυστυχώς δεν νομίζω ότι θα ξαναζήσουμε ποτέ.


    Τα επεισόδια στη Θεσσαλονίκη ήταν σχετικά περιορισμένα, κυρίως στο χώρο των πανεπιστημίων, οπότε έφυγα από την κάτω είσοδο, ήσυχα και περπατώντας προς το σπίτι μου, έχοντας σαν προίκα αυτήν την τεράστια νεανική εμπειρία, ενώ στο μυαλό μου γυρόφερναν ακόμα οι νότες από το Moonchild, το Shadow Play, το Tatooed Lady, το Bad Penny το....το...το.


 


Μαρτυρία του Ιωσήφ Αβράμογλου, ιδρυτή της εταιρείας Happening, που οργάνωσε τις συναυλίες.

 <<Στη Θεσσαλονίκη μετά τη συναυλία και επειδή επεισόδια δεν υπήρχαν πολλά ή γινόντουσαν μακριά, μπορέσαμε σαν άνθρωποι να γυρίσουμε με το πούλμαν στο ξενοδοχείο μας κατάκοποι με τον Rory και όλη τη συνοδεία για να ξαποστάσουμε. Στο ξενοδοχείο υπήρχε μια μικρή ντισκοτέκ η οποία λειτουργούσε αλλά ήταν άδεια, κάποιος όμως έβαζε τραγούδια της εποχής. Αλλοι ανέβηκαν στα δωμάτια, άλλοι άραξαν στην ταράτσα... ο Rory είχε ανακαλύψει από την Αθήνα το ούζο και του άρεσε πολύ!... του πήγα λοιπόν ένα μπουκάλι ούζο "12", δεν ήθελε ούτε παγάκια ούτε νερό, προσπάθησα να του μάθω πως πίνεται το ούζο πιο ευχάριστα αλλά τίποτα, το ήθελε σκέτο... μετά γέλια... χαλάρωμα... Λίγη ώρα αργότερα, τύφλα στο μεθύσι, βρεθήκαμε ο Rory με το μπουκάλι ούζο "12" στο χέρι κι εγώ να χορεύουμε οι δυο μας στην άδεια ντισκοτέκ το... "Enola Gay" των OMD !!! Είναι από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Rory Gallagher να χορεύει το σαχλό ηλεκτρονικό τραγουδάκι, είμαι όμως βέβαιος ότι χαλάρωσε κι εκείνος μετά από την υπερένταση της συναυλίας.>>


Ναούμ Αθ. Βάρκας